Jak się szczepić przeciwko HBV.

Szczepienie przeciwko HBV.

Szczepienie przeciwko HBV to proces, który może nas uchronić przed zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B. Jest to więc czynność, którą warto wykonać, tym bardziej, że to szczepienie zawiera się w programie szczepień ochronnych dofinansowywanych przez Rząd.

Szczepionka zawiera cząstkę wirusa, a dokładniej fragment jego otoczki. Proces wdrażania szczepienia przeciwko HBV był stopniowy. Od lat 80 tych ubiegłego wieku obejmowano nim stopniowo różne grupy zawodowe, tak by w 1996 roku objąć nim wszystkie noworodki w Polsce. Dzięki takiej profilaktyce istnieje duża szansa na drastyczne wyeliminowanie choroby. Jest to jednak proces długotrwały, gdyż starsze pokolenia nie były zobowiązane by przyjąć szczepionkę. Istniej więc spore prawdopodobieństwo, że w starszych grupach wiekowych pewien odsetek ludzi nie jest nawet świadomy o zakażeniu wirusem HBV. Pewna część osób nawet mimo szczepienia może być zakażona wirusem, gdyż szczepienie przeciwko HBV nie zostało poprzedzone badaniami w kierunku wykrycia zakażenia.

Szczepienie przeciwko HBV zalecane jest wszystkim osobom, które nie brały jeszcze udziału w procesie, nie ma przeciwwskazań do stosowania szczepionki w czasie ciąży. Proces stosuje się też w czasie trwania wszystkich przewlekłych chorób wątroby. Ważna informacja dla wszystkich zakażonych i nieszczepionych jest taka, że nie można zmusić pacjenta do szczepienia, ani odmówić mu wykonania zabiegu medycznego ze względu na brak odporności przeciwko zakażeniu HBV.

Szczepienie przeciwko HBV obejmuje standardowo trzy dawki przyjmowane w pierwszej dobie, następnie po miesiącu i po sześciu miesiącach. Każda dawka jest znacząca, dlatego nie należy żadnej pominąć. Pacjent może czuć się chroniony, jeśli w surowicy krwi występuje co najmniej 10 mIU/mL przeciwciał anty-HBs.

Kiedy szczególnie rekomenduje się szczepienie przeciwko HBV.

Szczepienie przeciwko HBV powinno być wykonane szczególnie u osób które:

  • są zawodowo narażone na kontakt z wirusem,
  • w bliskim otoczeniu mają kontakt z osobą zarażoną wirusem,
  • chorują przewlekle na nerki, wątrobę lub mają cukrzycę,
  • u których układ odpornościowy nie pracuje prawidłowo (np. u osób zarażonych HIV),
  • przygotowują się do zabiegów w krążeniu pozaustrojowym,
  • posiadają licznych partnerów seksualnych,
  • przyjmują dożylnie środki odurzające,
  • przebywają w więzieniu.

Istnieją również sytuacje, w których powinno się zastosować dawki przypominające, jeśli występuje jeden z powyższych warunków, a ilość przeciwciał w krwi jest zbyt niska. Jeśli nie uzyskano odpowiedzi na szczepienie wtedy należy powtórzyć całą serię z użyciem innego preparatu. Taka sytuacja może również świadczyć o zakażeniu wirusem, w tym wypadku należy skonsultować się z lekarzem rodzinnym.